In Foul Play sta je met een vriend op het toneel: als baron Dashforth, demonenjager, en zijn helper Scampwick. Deze zijwaarts scrollende beat ’em up ondersteunt twee spelers, lokaal met één gedeeld scherm of online. Je ruimt geen demonennest op in een realistische wereld; je speelt Dashforths avonturen voor een publiek. Hun stemming is de graadmeter voor je succes. Combo’s, parries en worpen houden de voorstelling gaande; als je geraakt wordt, kan het publiek afhaken en valt het doek. Dit is een gerichte keuze voor twee vrienden die een theatrale vechtgame zoeken, geen spel voor een grote groep.
Het publiek volgt je combo
In de meeste gevechten neem je het op tegen een groep verklede demonen en andere acteurs op een lang toneel. Je kunt slaan, een vijand de lucht in sturen en daarna met snellere aanvallen doorgaan. Met een ontwijking of parry reageer je wanneer een aanval op het punt staat te raken. Een geslaagde counter maakt een speciale aanval mogelijk: je kunt iemand met een snelle reeks klappen raken, diegene de groep vijanden in gooien of hem op het toneel neerbeuken. Naarmate je meer technieken leert, krijg je meerdere manieren om een combo van het ene doelwit naar het volgende door te zetten.
De combo draait om meer dan een hogere score. Foul Play vervangt de gebruikelijke levensbalk door de stemming van het publiek. Een nette reeks aanvallen en spectaculaire counters maken de toeschouwers enthousiast; als je geraakt wordt of het gevecht stilvalt, slaat de stemming om. Daalt het enthousiasme te ver, dan stopt de voorstelling. Houd je een reeks vol, dan lopen de scorevermenigvuldigers op en reageert het publiek met gejuich, zwaaiende armen en hoeden die door de lucht vliegen. Zo wordt een rommelige knokpartij een voorstelling die je in één oogopslag kunt volgen: het publiek beoordeelt jullie allebei, niet alleen hoeveel vijanden je verslaat.
Het ritme ontstaat doordat je tussen vijanden wisselt in plaats van steeds dezelfde veilige aanval te herhalen. Een tegenstander kondigt een klap aan, zodat je kunt pareren en counteren. Een worp kan ruimte maken of een vijand tegen anderen aan slingeren; een launcher geeft je tijd voor een korte reeks in de lucht voordat het volgende doelwit dichterbij komt. Sommige vijanden vallen van afstand aan of bewegen door de lucht, terwijl zwaardere tegenstanders je ritme kunnen onderbreken. Vaak staan er tegelijk meerdere bedreigingen op het toneel. Dan kies je of je de combo verlengt, naar de andere kant van het scherm beweegt of reageert op de vijand die je reeks dreigt te breken.
De voorstelling maakt het makkelijker om die actie bij te houden. Beide personages hebben een eigen score- en comboteller, terwijl de publieksmeter laat zien hoe het gezamenlijke optreden wordt ontvangen. Als het publiek tevreden is, merk je dat op de tribunes én aan de meter. Krijgen de acteurs te veel klappen, dan zakt de stemming en begint het publiek te joelen. Door dat verband tussen spektakel en overleven heeft de eenvoudige beat ’em up een duidelijk gezamenlijk doel: houd het optreden boeiend genoeg om door te gaan. De twee scores laten zien wat elke vechter bijdraagt, maar het publiek reageert op de voorstelling als geheel. Eén reeks kan de vermenigvuldiger opdrijven; een onderbroken keten of meerdere treffers kan het gezamenlijke optreden in gevaar brengen. Zo blijft de meter een duidelijk richtpunt, zelfs wanneer acteurs en effecten het toneel vullen.
Dashforth en Scampwick delen het toneel
In co-op bestuurt de een Dashforth en de ander Scampwick. Samen speel je dezelfde geënsceneerde campagne door; je wordt niet opgedeeld in verschillende rollen en bouwt geen aparte klassen op. Beide personages kunnen aanvallen, pareren, vijanden lanceren en gooien, en allebei helpen ze het publiek erbij te houden. Met twee spelers blijft de actie overzichtelijk, terwijl je toch verschillende delen van een vol toneel kunt bestrijken.
Sommige bewegingen vragen om timing tussen jullie. Je kunt dezelfde vijand samen pareren en daarna in een kort knopdrukduel uitmaken wie de genadeklap geeft. Dat zorgt voor een speelse rivaliteit binnen een verder coöperatief gevecht: jullie werken nog steeds aan dezelfde publieksstemming, maar de laatste klap ligt open. Op andere momenten loont het om beter samen te timen. Elke vechter kan een Showstopper opbouwen, een korte aanval die de combomultiplier verdubbelt. Activeer je ze allebei tegelijk, dan loopt de bonus op tot vier keer. Je ziet meteen wat het oplevert als je beide vaardigheden bewaart voor dezelfde groep vijanden.
Een tweede speler verandert ook hoe sommige uitdagingen aanvoelen. In het ene bedrijf moet je misschien een lange reeks treffers halen of een bepaalde beweging uitvoeren; in een ander moet je een doelwit als laatste verslaan of een deel binnen de tijd afronden. Dat kan alleen lastig zijn wanneer je tegelijk treffers probeert te ontwijken. Met een partner op hetzelfde scherm heb je extra aanvallen en counters. Co-op maakt er geen tactische klassenopdracht van; het plezier zit erin dat twee spelers dezelfde meter vullen terwijl de chaos op het toneel toeneemt.
Elk hoofdstuk is een nieuwe voorstelling
Dashforth vertelt het verhaal als een reeks herinneringen. In vijf stukken en 22 bedrijven haalt hij de demonenjachten op die hem beroemd maakten, met Scampwick aan zijn zijde. De reis loopt van woestijnachtige decors die op Caïro zijn geïnspireerd tot de diepten van Atlantis; de acteurs wisselen telkens van de ene vreemde vijandoutfit naar de andere. In de ene scène vecht je misschien tegen wolven, terwijl in een volgende een zeedier opduikt onder blauwgroene lampen.
Het theater verdwijnt nooit achter het decor. Toneelknechten slepen rekwisieten weg en brengen nieuwe binnen; het decor kan veranderen terwijl je nog aan het vechten bent. Verklede demonen spelen een rol in de voorstelling en vooraan blijven de zitplaatsen van het publiek zichtbaar. Daardoor voelen de levels als een sprookje: een fel gevecht kan eindigen met een buiging voor het doek, en een overduidelijk rekwisiet of wachtende acteur in de coulissen hoort bij de grap. De wisseling tussen stukken houdt het beeld fris zonder te doen alsof elk gevecht zich in een aparte, realistische wereld afspeelt.
Dashforths herinneringen bouwen toe naar een mysterie rond zijn vader en de gebeurtenissen achter de titel “Foul Play”. Het verhaal besteedt weinig tijd aan lange uitleg. Het karakter zit in de actie op het toneel, gesprekken tussen de personages en het contrast tussen grootse heldenvertelling en kleine grappen achter de coulissen. Decors, kostuums en reacties van het publiek bepalen een groot deel van de sfeer. Als je houdt van een komedie die demonenjacht serieus neemt, maar toneelknechten door beeld laat lopen, heeft deze setting meer karakter dan een willekeurige straat of kerker.
Uitdagingen geven je redenen om terug te komen
De bedrijven bevatten optionele uitdagingen die veranderen wat een scène van je vraagt. Misschien moet je een lange reeks treffers halen, een bepaalde beweging uitvoeren, binnen een tijdslimiet klaar zijn of een baas als laatste verslaan. De doelen moedigen vaak een andere aanpak van het gevecht aan in plaats van een nieuwe campagneregel. Als je alle uitdagingen van een bedrijf haalt, kun je een bedeltje verdienen met een kleine bonus, zoals combo’s makkelijker maken. Naarmate je verder komt, ontgrendelt de game ook extra toneeltrucs en groeit je arsenaal voorbij de eerste aanvallen. Met een parry kun je zelfs een projectiel terugsturen naar de vijand die het afvuurde, zodat een verdedigende beweging een andere functie krijgt. De opdrachten laten je vertrouwde gevechten daardoor anders aanpakken: het ene doel beloont misschien een lange ononderbroken combo, het andere vraagt om een counter of een bepaalde volgorde waarin je vijanden uitschakelt.
Je kunt voltooide scènes opnieuw spelen om gemiste doelen te halen of je score te verbeteren. Dat past bij duo’s die een kort stuk graag nog eens doen voor een nettere combo of een extra ster. De Showstopper en parries vragen genoeg timing om een bekende groep vijanden anders te laten verlopen terwijl je een reeks probeert vast te houden. Een baas kan de gebruikelijke stroom vijanden onderbreken; de optionele taken geven je reden om op te letten hoe je elk bedrijf afrondt.
De keerzijde is dat de basislus lang herkenbaar blijft. Vijanden verschijnen in andere kostuums en achtergronden, maar in veel gevechten ben je nog steeds tegenstanders aan het lanceren, counteren en opruimen terwijl je de publieksmeter beschermt. Als je favoriete beat ’em ups het gedrag van vijanden en de gevechtsopties tijdens een campagne steeds veranderen, kan Foul Play repetitief gaan voelen. De meeste variatie komt uit de optredendoelen, de timing van de andere speler en het toneelbeeld, niet uit een grote verzameling verschillende gevechtssystemen.
Een co-opgame voor twee
Foul Play heeft lokale co-op met één gedeeld scherm en online co-op voor twee spelers. De een speelt Dashforth, de ander Scampwick; er zijn geen extra plaatsen voor een grotere groep. Als je een compact spel zoekt om met één vriend te spelen, doorloop je samen hetzelfde avontuur, bedrijf na bedrijf. Online co-op staat voor twee spelers vermeld, maar het is onzeker of er momenteel openbare partners beschikbaar zijn. Als dat voor je belangrijk is, plan dan een sessie met iemand die je kent.
Een bedrade Xbox 360-gamepad wordt aanbevolen. Voor een beat ’em up met snelle counters en herhaalde aanvalsketens is een controller een logische keuze. In de lokale modus delen jullie het scherm, zodat je hetzelfde gevecht en dezelfde publieksmeter kunt volgen zonder aparte beelden.
Foul Play past het best bij duo’s die van arcadeactie, scoredoelen en een komedie houden waarin het toneel deel van het gevecht is. De samenwerking is direct: jullie vechten tegen dezelfde vijanden, proberen het publiek aan je kant te houden en wedijveren soms om de laatste klap. Zoek je een spel voor vier, vijanden met veel verschillende gedragingen of uitgebreide personagebuilds, dan heeft deze voorstelling een kleine cast en een vast ritme. Voor twee vrienden die willen zien hoe lang ze het publiek kunnen laten juichen, is dat juist de kern.