In Insanely Twisted Shadow Planet vliegen kleine schotels door een buitenaardse wereld vol zwarte silhouetten, vreemde wezens en felle kleurvlakken. De hoofdcampagne is voor één speler, maar in twee aparte co-opmodi kun je maximaal drie vrienden meenemen: Lantern Run en Shadow Hunters. Beide modi zijn online en lokaal op één gedeeld scherm te spelen. Je kunt dus vanaf aparte computers spelen of met z’n allen rond één scherm zitten. Met Steam Remote Play Together kun je daarnaast een lokale sessie met een vriend op afstand delen. De verkenningsreis van de campagne blijft solo; de co-op bestaat uit twee losse overlevingsuitdagingen waarin je licht door vijandige gebieden vervoert.
De campagne geeft context, maar is geen co-op
Het soloavontuur levert de wereld en het gereedschap voor de multiplayerstanden. Je bestuurt een kleine ufo op een uitgestrekte tweedimensionale planeet die door een schimmig organisme is geïnfecteerd. De kaart verbindt verschillende gebieden, zoals ijzige, onderwater-, mechanische en organische omgevingen. Nieuwe uitrusting opent doorgangen die eerder geblokkeerd waren, waardoor de campagne verkennen, puzzels en gevechten geleidelijk met elkaar verweeft. Het verhaal wordt vooral met animaties en beelden verteld, niet met dialogen.
Die opzet wordt geen campagne voor vier spelers. Je vrienden kunnen niet meedoen aan de verhaalmodus om de hele kaart naast je te verkennen. Lantern Run maakt van de zoektocht naar licht een snelle ontsnapping, terwijl Shadow Hunters een reeks asteroïdemissies toevoegt waarin je een bom begeleidt. Beide modi gebruiken weer vliegen, grijpen, schieten en gereedschap vinden, maar hebben een eigen route en doel. Dat verschil telt als je groep samen een Metroidvania-avontuur zoekt: de co-op biedt gerichte uitdagingen, geen tweede ruimteschip in de hoofdcampagne.
Lantern Run houdt de groep onderweg
In Lantern Run bestuurt iedereen een schotel met een lantaarn om door een wisselend tunnelnetwerk te dragen. Een enorm schaduwwezen komt van achteren dichterbij, zodat de route een race wordt om vooruit te komen voordat het je inhaalt. Voor elke poging wordt een pad samengesteld met obstakels, kleine vijanden en voorwerpen om op te pakken. De stand gebruikt dezelfde scherpe silhouetstijl als de campagne, maar het achtervolgende monster geeft het scherm een duidelijke richting: het licht en jullie schepen moeten blijven bewegen.
De lantaarn is meer dan vracht. Hij verlicht de donkere doorgang en als hij wordt vernietigd, komt de hele poging in gevaar. De wezens en gevaren in de tunnels kunnen jullie schepen ook uitschakelen. Checkpoints verdelen de uitdaging in korte etappes: bereikt één schotel het volgende punt, dan kunnen uitgeschakelde spelers daar weer instappen; gaat de hele groep ten onder, dan is de poging voorbij. Een hectische sprint naar een checkpoint kan daardoor uitlopen op een gezamenlijke reddingsactie: één overlevend schip neemt de voortgang mee terwijl de anderen wachten tot ze terugkomen. De ontsnapping is coöperatief, maar de score voegt een klein competitief element toe: de afgelegde afstand telt mee voor het teamresultaat, terwijl aangeraakte lantaarns punten opleveren voor individuele schepen.
Gevechten zijn kort en draaien om het vrijmaken van de route. Elke schotel begint met basisgereedschap; voorwerpen kunnen wapens of bescherming toevoegen. Je kunt vijanden beschieten of de grijparm van je schip gebruiken om voorwerpen te trekken, op te tillen of te verplaatsen. De tunnels zijn smal genoeg om een wezen dat de weg blokkeert tot een probleem voor de hele groep te maken, terwijl de schaduw achter jullie weinig tijd geeft om stil te staan. Het eenvoudige doel blijft in één oogopslag duidelijk, zelfs als de actie drukker wordt.
De willekeurige route geeft Lantern Run een herhaalbare score-uitdaging, geen verhaal dat elke keer anders verloopt. Je komt verder, verzamelt verbeteringen en ziet hoeveel checkpoints de groep kan halen voordat een monster of gevaar de poging beëindigt. De indeling en ontmoetingen wisselen, maar de kern blijft gelijk: bewegen, het licht beschermen, vechten als iets de tunnel blokkeert en het volgende checkpoint bereiken. Als je vrienden een korte sessie zoeken die snel op gang komt, is dit van de twee standen de meest directe.
Shadow Hunters maakt van het licht een gezamenlijk transport
Shadow Hunters is de andere co-opstand in de Steam-versie. De openingsanimatie gaat verder na de finale van de solocampagne, maar de gameplay is geen co-opversie van die campagne. Je groep trekt geïnfecteerde asteroïden binnen en probeert één grote, lantaarnachtige bom naar het midden te brengen. De bom heeft een afteltimer die tijdens het vervoer terugloopt. Gloeiende gele bollen geven een deel van de tijd terug, terwijl vijanden die de bom bereiken de timer sneller laten dalen.
Elke asteroïde bestaat uit een klein samenhangend gebied in plaats van één lange tunnel. Paden splitsen af naar oplaadpunten, terugkeerplekken en verbeteringen; zijruimtes bevatten soms korte gevechten of kleine omgevingspuzzels. Jullie schepen beginnen met een blaster en grijpgereedschap en vinden tijdens het verkennen extra wapens. Daardoor kun je meer soorten vijanden aanpakken dan in het begin, maar de bomtimer beperkt hoe lang je kunt zoeken. De hoofdroute leidt nog steeds naar een baas in het midden van de asteroïde. Als je die verslaat, kun je de bom plaatsen en dat deel van de infectie vernietigen.
Na een asteroïde trekt de groep verder naar een moeilijkere, terwijl gevonden verbeteringen tussen rondes behouden blijven. Zo ontstaat een oplopende reeks verkenning, gevechten en baasontmoetingen in plaats van één vaste campagne. De bom moet blijven bewegen en voldoende tijd krijgen, waardoor je de voortgang van de groep tijdens de missie op het scherm ziet. Misschien trekt één schip de bom door een doorgang terwijl de anderen hem tegen een wezen beschermen of het gebied doorkruisen voor een extra tijdsbol. Jullie schepen delen dezelfde ruimte en hetzelfde doel.
De grote bom verandert ook het tempo ten opzichte van Lantern Run. De camera volgt het voorwerp, waardoor de schepen dicht bij elkaar blijven en zich niet makkelijk in verschillende richtingen kunnen verspreiden. Een zeldzaam wapen kan de hele poging uitbreiden, maar sommige verbeteringen zijn steeds maar één keer beschikbaar. De verbonden kamers en baasgevechten bieden meer variatie dan een recht stuk tunnel, terwijl de afteltimer voorkomt dat je elke zijroute rustig kunt verkennen. De opeenvolgende asteroïden en doelen voor scores of prestaties vormen een langere uitdaging om naar terug te keren, al gebruikt iedere ronde dezelfde basisopzet van een escorte.
Hetzelfde gereedschap, geen personageklassen
Er zijn geen personages met eigen klassen of vaste ondersteunende rollen. Iedereen vliegt in een kleine schotel en gebruikt dezelfde soorten wapens en omgevingsgereedschap. De grijparm is belangrijk in beide co-opstanden: je kunt er de lantaarn of bom mee pakken en voorwerpen langs de route mee gebruiken. De blaster is je basisantwoord op vijandige wezens; later gevonden voorwerpen breiden het wapenaanbod uit. In Shadow Hunters vindt je groep geleidelijk meer uitrusting uit de campagne, en sommige voorwerpen helpen ook bij kleine puzzels of openen een doorgang.
Doordat iedereen dezelfde uitrusting gebruikt, blijven de rollen flexibel. Eén schip kan het doel verplaatsen terwijl schepen in de buurt een dreiging opruimen of een zichtbare verbetering oppakken, maar het spel deelt die taken niet uit en legt niemand een rol op. Er is ook geen gedeelde vaardigheidsboom of blijvende campagne-inventaris om op te bouwen. De meeste voortgang vindt plaats binnen een poging: wapens en schilden verschijnen als voorwerpen, checkpoints markeren de afstand in Lantern Run en Shadow Hunters neemt verbeteringen mee naar de volgende asteroïde. Na afloop begint dat uitrustingsverloop opnieuw.
Beide modi zijn met maximaal vier spelers online of lokaal op één gedeeld scherm te spelen. Op de pc kun je Xbox-controllers of muis en toetsenbord gebruiken. Test voor lokaal spel vooraf of de invoerapparaten die jullie willen gebruiken goed samenwerken.
Openbare lobby’s kunnen rustig zijn. Spreek daarom een sessie met vrienden af in plaats van te rekenen op spelers die toevallig beschikbaar zijn.
Een vreemde sfeer in korte sessies
De visuele stijl geeft de standen een groot deel van hun identiteit. Jullie schotels zijn klein in beeld en worden omringd door dikke, bewegende silhouetten: stekelige planten, pulserende organismen, mechanische vormen en wezens die vanaf de rand van een doorgang kunnen toeslaan. Felle kleuren onderscheiden de gebieden, zodat een donkere grot kan overgaan in ijsblauw of een warm oranje landschap. De lantaarns voegen lichtpunten toe aan een ruimte die de schepen anders lijkt op te slokken. Dat contrast past bij de gezamenlijke doelen: je ziet wat de groep moet beschermen, zelfs als de volgende dreiging vooral een vorm in het donker is.
Er zijn weinig gesproken uitleg of gesprekken tussen personages. De sfeer komt uit bewegende achtergronden, geluiden van wezens, muziek en vijanden of een achtervolgende massa die plotseling verschijnt. In Lantern Run zit het gevaar steeds achter jullie; in Shadow Hunters geeft de tikkende bom die druk een bestemming. Geen van beide standen wordt tussen rondes onderbroken door uitgebreide verhaalfilmpjes. Het grootste deel van een sessie besteed je aan gevaren doorkruisen en het licht in leven houden.
Samen bieden de twee standen twee compacte co-opuitdagingen in plaats van één lange gezamenlijke campagne. Lantern Run is een snelle achtervolging door willekeurig ingedeelde gangen: bereik checkpoints, leg meer afstand af en pak onderweg wapens of schilden op. Shadow Hunters voert de escorte langs opeenvolgende asteroïden, met zijroutes, lichtgevende bollen die de bomtimer aanvullen, wapenvoorwerpen en bazen om rekening mee te houden. Beide standen kun je opnieuw spelen voor meer afstand, hogere scores en prestaties, maar de basis blijft dezelfde achtervolging of bomescorte. Ze bieden geen nieuwe verhaalmissies of gedeelde campagnevoortgang; de co-op draait om overlevingsrondes met doelen om opnieuw te proberen.