Clones osadza zagadki ratunkowe w barwnym świecie science fiction, pełnym wędrujących obcych, dziwnych maszyn i niebezpiecznych jaskiń. Zabawny wygląd stworzeń nadaje całości lekki ton, a lawa, kwas, ruchomy teren i nagłe zmiany trasy sprawiają, że poziomy są groźne. Historia prowadzi przez kolejne regiony i wyzwania Elderów, zamiast rozwijać się w długą filmową opowieść.
Clones bierze pomysł z Lemmings — małe stworzenia idą przed siebie, nie zastanawiając się nad niczym — i przenosi go na arenę dla wielu graczy. Ty i znajomi prowadzicie strumień małych obcych klonów przez jaskinie, konstrukcje maszynowe i inne niebezpieczne poziomy. Przydzielacie im na pewien czas różne formy, z których każda ma własne zdolności. Na części poziomów multiplayer grupa wspólnie rozwiązuje zagadkę; na innych drużyny rywalizują o to, kto uratuje więcej klonów, pierwszy dotrze do celu lub pokona przeciwników. W grze online i przez LAN może brać udział do 16 osób podzielonych na osiem grup. Najważniejsze pytanie brzmi więc: wolicie wspólnie główkować czy zamienić te same mechaniki w rywalizację?
Jedno polecenie naraz
Poziom zaczyna się od klonów wychodzących z wejścia i idących przed siebie bez większej ostrożności. Zatrzymuje je dopiero przeszkoda, upadek albo dotarcie do celu. Wybierasz klona, nadajesz mu formę i obserwujesz efekt. Drill drąży w dół, Clob kopie tunel w bok, Puff pozwala klonowi unosić się po niebezpiecznym upadku, Spin wyrzuca go ukośnie w górę, a Mold może stworzyć most. Inne formy zmieniają kierunek grupy, rozbijają bariery albo poświęcają klona, by zamienić jego ciało w przydatny materiał. Gra nazywa te przemiany morphami. Zagadką jest nadanie odpowiedniej formy właściwemu klonowi, zanim cała grupa wpadnie w niebezpieczeństwo.
Krótka chwila między zauważeniem problemu a wydaniem polecenia nadaje Clones tempo. Nie sterujesz bezpośrednio każdym stworzeniem. Większość klonów sama podąża wyznaczoną trasą, a ty zmieniasz teren albo na chwilę ich kształt. Klon, który dotrze do wyjścia, jest bezpieczny; ten, który wpadnie do lawy, kwasu lub wody, przepada. Nad przepaścią może przydać się most, przez pionową ścianę — tunel, a uwięzionemu klonowi trzeba nadać formę, która pozwoli mu wrócić na trasę. Niektóre maszyny pomagają, inne przeszkadzają. Na poziomie mogą też znaleźć się przełączniki, zmienna grawitacja, tunele czasoprzestrzenne, ruchome fragmenty terenu i inne urządzenia.
Gdy na ekranie porusza się wiele klonów, trzeba śledzić sporo rzeczy naraz. Możesz wybierać pojedyncze postacie albo wydawać ten sam rozkaz morph kilku klonom; skróty klawiszowe przyspieszają powtarzanie poleceń. Minimapa, ostrzeżenia, podgląd przyszłych pozycji Quantum Time oraz punkty kontrolne pomagają śledzić sytuację na poziomie. W zagadkach dla jednego gracza można zatrzymać czas, żeby spokojnie zdecydować, co zrobić, ale obniża to końcowy wynik. Punkty kontrolne zapisują postęp, więc możesz wypróbować inną kolejność bez ponownego przechodzenia wszystkiego przed miejscem, na którym utknąłeś.
Najciekawszym wyjątkiem od pośredniego sterowania jest Light Clone, któremu bezpośrednio zmieniasz kierunek i każesz skakać. Dark Clones mają inne zalety: przeżywają upadki, które zniszczyłyby zwykłego klona, i potrafią rozbijać niektóre metalowe powierzchnie. Dzięki tym specjalnym formom na pytanie „jak dotrzemy do wyjścia?” nie ma tylko jednej odpowiedzi. Rozwiązanie może wymagać przygotowania bezpiecznej drogi, użycia specjalnego klona do pokonania przeszkody albo pogodzenia się z tym, że nie wszyscy muszą przetrwać.
Wspólne rozwiązywanie zagadek albo rywalizacja
Clones oferuje dwa różne rodzaje rozgrywki grupowej. Ponad 50 poziomów multiplayer pozwala współpracować przy rozwiązywaniu tej samej zagadki. Są też turniejowe tryby rywalizacji, gdzie wasze klony mierzą się z grupą w innym kolorze. To nie są zamienne doświadczenia: w kooperacji zagadka jest wspólnym problemem, a w turnieju przeciwnicy są częścią wyzwania.
Poziomy co-op zachowują podstawowe sterowanie: klony idą samodzielnie, a gracze zmieniają teren lub przypisują morphs, by skierować je na inną drogę. Wspólna zagadka polega na odczytaniu trasy i wybraniu zdolności na kolejną przeszkodę, a nie na sterowaniu oddzielnymi postaciami. Szczeliny, pionowe ściany i niebezpieczne ciecze wymagają różnych rozwiązań; czasem grupa dociera do wyjścia, nie ratując wszystkich klonów.
Cele turniejowe nadają znanym terenom nowe zastosowanie. W Corral the Clone grupy próbują teleportować więcej klonów niż rywale i mogą im je podkradać. Procure the Particle polega na przeniesieniu cząsteczki do jej pojemnika. W Capture the Clone na poziomie znajdują się specjalne klony, które można przejąć; wygrywa pierwsza grupa, która teleportuje jednego z nich. W Multiverse Match każda grupa gra na własnej kopii poziomu i ściga się, by uratować jak najwięcej klonów w jak najkrótszym czasie. Quantum Quarrel to bezpośrednia walka: grupy używają zdolności takich jak Lop, Clob i Nova przeciw klonom przeciwników. Wygrywa grupa, której ostatni klon pozostanie na nogach.
Gra może więc przejść od starannego planowania trasy do wyścigu lub meczu sabotażowego bez zmiany podstawowych sterowania. W jednym poziomie przeszkoda zagraża wspólnej akcji ratunkowej. W innym ten sam teren pozwala spowolnić rywali lub ukraść im klony. W niektórych ustawieniach turnieju gospodarz może zmienić liczbę klonów albo dostępne morphs dla każdej grupy. Dzięki temu można postawić na szybki wyścig albo bardziej rozbudowaną zagadkę. W jednej grze może uczestniczyć do 16 osób w ośmiu grupach; nie trzeba zapełniać wszystkich miejsc, a widzowie mogą oglądać hostowaną rozgrywkę.
Pilgrimage to kampania dla jednego gracza z własnymi zagadkami i walkami z Elder CloneMasters. Osobne poziomy multiplayer w trybie co-op są opcją dla grup; nie jest jasne, czy co-op obejmuje całą kampanię.
Pielgrzymka przez kolejne zagadki
W trybie dla jednego gracza mapa planety Clones dzieli ponad 150 zagadek na pięć tematycznych regionów i 11 CloneMasters. Pierwsze poziomy stopniowo wprowadzają podstawowe morphs. Późniejsze są trudniejsze i łączą je z bardziej niezwykłym terenem oraz maszynami. Każdy Elder otwiera nowy region i kolejne wyzwania o rosnącym poziomie trudności. Za pokonanie Elder w finałowej walce dostajesz część medalionu; zebranie wszystkich otwiera drogę do ostatniego przeciwnika.
Opcjonalne Qdots zachęcają, by przyjrzeć się poziomowi jeszcze raz po dotarciu do wyjścia. Wpływają na wynik i statystyki zagadki, więc ukończenie akcji ratunkowej nie zawsze oznacza najlepszy rezultat. Gra zapisuje czas, liczbę uratowanych klonów, zebrane Qdots i inne dane zależne od trybu. System CloneStats udostępnia rankingi dla poszczególnych zagadek. Liga multiplayer może też przyznawać rangi za pojedynki jeden na jednego. Znany poziom może się wtedy zmienić w próbę szybkości lub precyzji, ale punktacja rywalizacyjna jest czymś innym niż samo ukończenie kampanii.
Quantum Loop to kolejne wyzwanie dla jednego gracza obok Pilgrimage; turnieje stanowią osobny sposób rywalizacji ze znajomymi.
Między seriami zagadek gra przyznaje pieczątki, ozdoby i ukryte poziomy. Ozdoby zmieniają wygląd klonów, a pieczątkami można oznaczać teren. To drobne nagrody za ukończone zagadki, które nie zmieniają ich podstawowego celu. Wbudowany edytor daje też zajęcie na dłużej: możesz kształtować teren, rozstawiać zagrożenia i maszyny z gry oraz dodawać wyzwalacze reagujące na działania graczy. Własne poziomy da się grupować i udostępniać, również jako pakiety multiplayer. To sposób na nowe zagadki po poznaniu tych z podstawowej wersji.
Edytor pomaga też zrozumieć, czemu każda mapa może zmieniać charakter rozgrywki grupowej. Mały własny poziom może umieścić grupy blisko siebie, tak że łatwo sobie przeszkadzać. Większa zagadka może rozdzielić drużyny na różne trasy. Przed rozpoczęciem gospodarz wybiera poziom i ustawienia meczu. Publiczne sesje można znaleźć na listach, a do prywatnych można dołączyć przez bezpośrednie połączenie. Pakiet poziomów rozszerza wybór, ale nie zakładaj, że każda mapa społeczności ma takie samo tempo i czytelność jak kampania z samouczkami.
Czego potrzebuje grupa
Clones działa na Windowsie. Minimalne wymagania sprzętowe są skromne: procesor 1,5 GHz, 512 MB pamięci, karta graficzna DirectX 9 z 64 MB pamięci i 500 MB miejsca na dysku. Multiplayer działa przez internet albo sieć LAN. Gospodarz może przeglądać publiczne turnieje, otwierać listy LAN lub łączyć się bezpośrednio przez nazwę hosta albo adres IP. W zależności od sieci może potrzebować przekierować port 9877 dla TCP i UDP. Gra korzysta ze sterowania myszą i klawiaturą.
Jeśli macie już grupę, prywatny host lub LAN pozwala bezpośrednio zorganizować mecz. Komputer jednej osoby pełni funkcję hosta.
Zagadki spodobają się znajomym, którzy lubią analizować zatłoczony poziom i zastanawiać się, co zmienić. Tempo pozwala prześledzić trasę, wybrać klona i przemyśleć skutki. Późniejsze poziomy mogą wymagać kilku prób, gdy łączą się na nich różne zagrożenia i morphs. Do spontanicznej gry można wybrać publiczne turnieje; ze znajomymi można też korzystać z przygotowanych zagadek co-op, LAN-u, rywalizacji drużynowej i edytora.