In PixelJunk Nom Nom Galaxy runnen jij en je vrienden een interplanetair soepbedrijf. Je kunt met één lokale partner een fabriek bouwen in splitscreen, of online maximaal drie vrienden laten meedoen. Elke missie zet jullie team op een planeet neer. Jullie graven naar ingrediënten, combineren ze tot soep en sturen de blikken de ruimte in om marktaandeel te winnen. Tussen productierondes door verkent dezelfde groep ondergrondse grotten, vecht ze tegen vijandige wezens en probeert ze rivaliserende bedrijven ervan te weerhouden de boel te saboteren.
Het is een ongebruikelijke co-opmix: een deel platformen en verkennen, een deel fabrieken bouwen en een deel lichte tower defense. Voor de landing kies je geen personageklasse of vaste rol. Iedereen is een Astroworker; jullie machines, het huidige doel en de bedreigingen bepalen wat er moet gebeuren.
Eén bedrijf, allerlei bewegende onderdelen
Corporate Conquest vormt de belangrijkste lus van de campagne. Jullie team arriveert met een eenvoudig kantoor en een cirkelzaag, en bouwt daarna de infrastructuur die de grondstoffen van de planeet naar een raket voor verzending brengt. Een speler kan zich een weg door rotsen zagen terwijl een ander planten of dierlijke ingrediënten meeneemt. Terug bij de basis kunnen anderen de fabriek uitbreiden of de soepmachines van ingrediënten voorzien. Naarmate de planeet en jullie productielijn groeien, veranderen die taken.
De fabriek is een gezamenlijk project, geen verzameling afzonderlijke bouwwerken van spelers. Iedereen werkt voor hetzelfde bedrijf, SoupCo en de productie telt mee voor hetzelfde marktaandeeldoel. Een machine die soep maakt, is pas nuttig als ingrediënten haar bereiken en de blikken bij een raket komen. Transportbanden verplaatsen spullen horizontaal; liften en buisrobots vervoeren ze tussen verdiepingen. Je kunt boven de grond bouwen of naar beneden graven. Zo kan de fabriek uitgroeien tot een hoog, druk bouwwerk of zich als een netwerk door het gesteente vertakken.
In het begin kun je de productie met de hand regelen. Je vindt een paar ingrediënten, brengt ze naar een soepmachine, wacht op een blik en laadt dat in een raket. Naarmate het bedrijf groeit, levert die eenvoudige lus steeds meer ritjes op. Robots kunnen gewassen planten en oogsten, ingrediënten of blikken vervoeren en spullen door de fabriek verplaatsen. Ze nemen het aanleggen van een productieroute niet over: hoe nuttig ze zijn, hangt af van waar je ze neerzet en hoe de banden, liften en machines met elkaar verbonden zijn. Een uitgestrekte basis is geen versierd clubhuis, maar een werkende toeleveringsketen die het hele team kan zien en aanpassen.
Soeprecepten combineren de planten en wezens die op de planeet voorkomen. Elke nieuwe planeet brengt andere ingrediënten en omstandigheden mee. Het receptensysteem geeft verkennen een zakelijk doel: een nuttige ontdekking kan het assortiment van je bedrijf uitbreiden in plaats van alleen een extra verzamelobject opleveren. Klaargemaakte blikken gaan in raketten en worden aan klanten geleverd. De verkoop verhoogt SoupCo’s marktaandeelmeter; zodra je het doel van de planeet haalt, kan de campagne verder. Rivaliserende bedrijven strijden om dezelfde markt, maar zijn door het spel bestuurde tegenstanders en geen andere spelers in een versusmodus.
Een fabriek begint met een tocht onder de grond
De machines beginnen met grondstoffen die je uit de wereld kunt graven. Met de cirkelzaag snijd je door het terrein en open je routes naar materiaalafzettingen, zuurstofbellen en ingrediënten. Het gereedschap helpt ook langs lastige richels en door geblokkeerde doorgangen. Je ziet de planeet in een doorsnede vanaf de zijkant, met open ruimte bij het oppervlak en daaronder lagen tunnels. Je kunt zelf paden door die lagen maken en je nieuwe werkplek met de fabriek verbinden.
Aan verkennen zit een grens: buiten veilige gebieden raakt de zuurstofvoorraad van de Astroworker op. Hoe dieper je gaat, hoe belangrijker zuurstofbellen als herkenningspunten worden en hoe meer de afstand tot de basis telt. In het begin kun je ook maar een beperkt aantal ingrediënten tegelijk dragen, dus verzamelen wordt niet meteen één gigantische bezorging. Voertuigen en latere uitrusting vergroten de afstand die je kunt afleggen, maar het basisritme blijft hetzelfde: eropuit, terug naar de basis en een nieuw deel van de fabriek bouwen rond wat je hebt gevonden.
Planten en dieren maken elke planeet meer dan een stapel grondstoffen. Flora kan rond zuurstofrijke plekken groeien en voor recepten worden geoogst. Vijandige wezens kun je bevechten voor ingrediënten, maar ze kunnen een gewone tocht ook in een gevecht veranderen. Sommige missies zetten het team tegenover grotere wezens, terwijl rivalen aanvallen uitvoeren op een groeiende fabriek. Zo ontstaat een kleurrijk, hoekig landschap met een wrange grap over bedrijven eronder: het soepbedrijf wint grondstoffen uit buitenaardse werelden en verwacht dat de arbeiders de blikken blijven versturen.
Rivalen zetten druk op de productielijn
Conquest-missies draaien om marktaandeel en zijn geen eindeloze bouwwerelden zonder einddoel. De andere bedrijven zetten de markt tegen je op en hun aanvallen kunnen de fabriek beschadigen of stilleggen. Geschutskoepels en gewapende bewakers bieden verdedigingsmogelijkheden; spelers kunnen vijanden ook rechtstreeks bevechten. Dat gebeurt naast het productiewerk: er moet nog steeds een zending worden gemaakt terwijl de basis onder druk staat.
Planeten in de campagne hebben verschillende doelen en beperkingen, dus een nieuwe landing is niet alleen een grotere versie van de vorige fabriek. Een missie kan de nadruk leggen op het behalen van een specifiek doel, het vinden van bruikbare ingrediënten of het omgaan met de indeling en gevaren van die planeet. De competitie geeft een duidelijke reden om uit te breiden, maar de machines blijven de belangrijkste puzzel. Er is geen vast bouwplan dat overal werkt: de beschikbare ruimte, groeiplekken voor ingrediënten en afstanden die het team moet afleggen bepalen hoe de productielijn eruit kan zien.
De druk draait meer om strategie dan om precieze reflexen. De meeste actie bestaat uit rennen, springen, terrein zagen, fabrieksdelen plaatsen en omgaan met vijanden die je tegenwerken. Toch kan het steeds grotere bedrijf behoorlijk druk aanvoelen: ingrediënten moeten aankomen, de productie moet doorgaan en verdediging telt zodra rivalen aanvallen. De tutorials leggen de systemen uit, maar er zijn genoeg verbonden onderdelen om wat uit te proberen. De taken zijn op zichzelf duidelijk; een betrouwbare route plannen door een krappe planeet is de grotere leercurve.
Elke planeet brengt de campagne verder
De volledige Corporate Conquest-campagne omvat 27 werelden. Door hun verschillende indelingen en doelen verandert dezelfde soepmaaklus in een reeks kleinere zakelijke uitdagingen. Je landt, zet de productie op, bouwt marktaandeel op en trekt verder zodra je het doel van de planeet hebt gehaald. Uitgespeelde werelden kun je opnieuw bezoeken in een sandboxmodus zonder rivaliserende bedrijven. Zo is er meer ruimte om te bouwen en verkennen zonder de marktrace van de campagne.
De fabriek die je op één Conquest-planeet bouwt, wordt geen blijvende basis voor de hele Melkweg. De campagnevordering loopt via vrijgespeelde mogelijkheden: nieuwe technologie, robots, uitrusting en bouwopties geven latere ondernemingen meer middelen. Dat geeft je een reden om de lus met nieuwe onderdelen opnieuw te proberen, maar op elke nieuwe planeet moet je de productie weer opbouwen. Als jullie graag vanaf een kleine start een werkende fabriek ontwerpen, levert die reset weer een behapbaar project op. Willen jullie juist één enorme basis zonder onderbreking laten groeien, dan is de campagne sterker in losse delen opgezet.
Galactic Challenge voegt een aparte verzameling wisselende opdrachten toe, waaronder score- en tijdsuitdagingen. Hoge posities op de ranglijsten kunnen Galactic Gum opleveren: tijdelijke bonussen die ook in Conquest en S.O.O.P. Simulator te gebruiken zijn. De uitdagingen geven een ander doel dan simpelweg de markt van een planeet overnemen, terwijl de beloningen terugkomen in andere bedrijfsmodi.
Soep zonder marktrace
S.O.O.P. Simulator haalt de rivaliserende bedrijven uit de vergelijking. Je kunt bouwen, oogsten en verkennen zonder het marktaandeeldoel van Conquest na te jagen. De machines en het werk op de planeet blijven centraal staan, maar de reden om uit te breiden verandert: er is geen tegenstander die op dezelfde klanten mikt. Het is een aparte optie voor een team dat een fabriek naar de planeet wil vormen in plaats van de competitie van de campagne af te ronden.
Met de SoupCo Planet Database kun je ook eigen planeten maken en spelen. In de beeldgebaseerde kaarteditor vorm je terrein, grondstoffen en plaatsingen voordat je de wereld met vrienden en andere spelers deelt. Naast de ingebouwde campagne en uitdagingen biedt dit een manier om de fabriekslus voort te zetten als de officiële planeten bekend terrein zijn.
Past dit bij jullie groep?
Lokaal splitscreen is voor twee spelers; online co-op ondersteunt maximaal vier. De tutorialplaneten zijn voor één speler, maar gewone Conquest-missies ondersteunen lokaal splitscreen. Zodra je naar een Conquest-planeet kunt gaan, kan een tweede controller Start of Enter indrukken om de lokale partner toe te voegen. Controllers worden volledig ondersteund en je kunt ook toetsenbord en muis gebruiken. Met Steam Remote Play Together kun je de lokale modus naar een gast op afstand streamen.
Voor twee spelers op één scherm is de fabriek een overzichtelijk couch-co-opproject: beide Astroworkers delen dezelfde planeet, hetzelfde marktdoel en dezelfde productielijn. Online kunnen maximaal vier medewerkers voor hetzelfde bedrijf werken. Met meer spelers kunnen jullie tegelijk verkennen, ingrediënten vervoeren, de basis uitbreiden en aanvallen opvangen. Er zijn geen teams van spelers die tegen elkaar strijden; de concurrentie bestaat uit de rivaliserende bedrijven in de campagne.
De game past het best bij vrienden die graag zien hoe een rommelig productiesysteem langzaam op zijn plek valt. Verkennen levert nieuwe recepten op, recepten voeden machines en machines worden raketleveringen. Jullie zien het kleine kantoor veranderen in een fabriek boven en onder de grond, terwijl vijandige dieren, zuurstoflimieten en aanvallen van bedrijven voorkomen dat de planeet een rustig bouwscherm wordt. Het is een gerichte, herhaalbare lus in plaats van een eindeloze gedeelde wereld, maar elke nieuwe planeet geeft jullie SoupCo-team een volgende plek om aan de slag te gaan.