ThreadSpace: Hyperbol to nietypowa gra drużynowa dla grup, które lubią wspólnie poznawać dziwne zasady. Sterujesz statkiem w dwuwymiarowej arenie kosmicznej, budujesz stację produkującą broń i wystrzeliwujesz pociski, które mogą skręcać, odbijać się lub zmieniać nawzajem swój tor lotu. W trybie Objective na mapie może znaleźć się do 16 osób; mniejsze tryby Arena i Team Elimination mają limit ośmiu. Możesz dołączyć do drużyny walczącej z innymi graczami albo zorganizować bitwę przez LAN ze znajomymi i botami. To taktyczna gra wieloosobowa z prawdziwą opcją kooperacji, choć jej głównym wyróżnikiem są starcia drużynowe, a nie kampania fabularna przeciwko komputerowym przeciwnikom.
Statek, który jest też warsztatem
Pole bitwy tworzy sieć unoszących się platform zwanych Hyperchannels. Twój statek sunie przez otwartą przestrzeń między nimi, ale ruch odbywa się krótkimi, zaplanowanymi skokami: wybierasz cel, zużywasz paliwo zależnie od odległości i czekasz, aż silnik się naładuje. Statek może strzelać, gdy stoi w miejscu, więc walka ma rytm zrywów i przerw. Krótki ruch pozwala dostrzec cel; długi skok może pozostawić cię na niebezpiecznej linii ostrzału, gdy silnik odzyskuje energię.
Najważniejszym elementem jest Production Station. Wystrzeliwujesz ją ze statku i aktywujesz w miejscu, w którym ma się rozłożyć. Następnie możesz zainstalować w niej do sześciu modułów produkcyjnych, z których każdy dostarcza inną rodzinę pocisków. Kolejne moduły tego samego rodzaju zwiększają zapas i zapewniają niewielką premię do statystyk, ale zajmują miejsce, które można przeznaczyć na inne opcje. Stacja jest też podatnym celem: jej utrata odcina dostęp do produkowanej broni, dopóki nie rozstawisz następnej.
Stacja tworzy w środku każdej bitwy niewielki, czytelny problem logistyczny. Statek nie jest po prostu działem z wielkim magazynem amunicji. Przewozi sprzęt, który ją wytwarza, a ten sprzęt można zaatakować. Jeśli ty i znajomi jesteście po tej samej stronie, sojusznik może osłaniać stację produkcyjną, nękać wrogą albo naprawiać uszkodzony statek pod ostrzałem. Drużyna nie steruje jednym wspólnym pojazdem: każdy pilot ma własny statek i własną stację.
Pociski podlegają własnej fizyce
To broń nadaje Hyperbol charakter i odpowiada za stromą krzywą nauki. W sześciu modułach znajdziesz ponad 30 pocisków: od zwykłych boltów i rakiet po bomby, urządzenia obronne i efekty grawitacyjne. Niektóre pociski możesz obrócić przed wystrzeleniem, a inne aktywować już po starcie. Bomba może zawisnąć w przestrzeni do chwili detonacji; rakieta leci w kierunku, w którym ją ustawiono; repulsor może pozostać w miejscu i odpychać pobliskie pociski.
Charakterystyczną sztuczką jest sterowanie strzałem już po opuszczeniu statku. Nadając pociskowi rotację, możesz zakrzywić jego tor wokół platformy zamiast strzelać prosto w nią. Pole obronne może odbić nadlatujący atak, a attractor lub singularity przeciągnąć pociski na inną trasę. Bomba z opóźnionym zapłonem, chmura mniejszych strzałów czy powolny, ciężki pocisk sprawiają, że równie ważne jak celność stają się przestrzeń i wyczucie czasu. Strzał, który wydawał się niegroźny, może wrócić do walki, gdy inne pole zmieni jego tor.
Te interakcje przekładają współpracę na konkretne działania. Jeden gracz może rozstawić wall nodes jako osłonę, naprawić konstrukcję dronem albo zmienić tor ataku urządzeniem grawitacyjnym, podczas gdy drugi ostrzeliwuje odsłonięty cel. W Objective drużyny mają też wspólną pulę żyć, więc zniszczenie pilota zużywa zasób całej strony. Boty w Objective mogą atakować, wykonywać cele i wspierać własną drużynę; każdemu można ustawić osobny poziom trudności. Ty i znajomi możecie walczyć po tej samej stronie przeciwko komputerowym przeciwnikom. Ich przydatność zależy od wybranego poziomu, a ich zachowanie różni się od zachowania ludzi.
Cele, areny i eliminacja drużyn
Objective to największy tryb, mieszczący do 16 graczy na mapie. Zamiast skupiać się wyłącznie na indywidualnych eliminacjach, każda strona dostaje zestaw celów do wykonania. Przy standardowych zasadach drużyny dzielą 32 życia, a gracze mogą wracać do walki, dopóki jakieś pozostały. Gra ocenia wkład poszczególnych osób i przyznaje premie zwycięskiej stronie. Pełny mecz Objective może oznaczać osiem osób na osiem, ale mniejsza grupa też może założyć lub dołączyć do rozgrywki bez pełnego składu.
Team Elimination skupia się na wybiciu przeciwników. Na mapie może grać łącznie do ośmiu osób. Zniszczony pilot wraca po chwili, a pokonanie przeciwnika resetuje licznik wrogów, którzy już czekają na odrodzenie. Aby zakończyć rundę, jedna strona musi wyeliminować drużynę przeciwną w krótkim oknie czasowym. To bardziej bezpośrednie starcie niż Objective, ale nadal pozwala wrócić do walki.
Arena to wariant każdy na każdego, również z limitem ośmiu osób. Wszyscy zaczynają jednocześnie; rundę wygrywa ostatni ocalały statek, a wyeliminowani czekają na jej koniec. Deathmatch pozwala wrócić po krótkiej przerwie i przyznaje zwycięstwo osobie z największą liczbą eliminacji. Training to łagodniejszy sposób na strzelanie do celów i porównywanie wyników. Gospodarz może zmieniać zasady, takie jak przydział do drużyn, czas odrodzenia, ruch, równoważenie zespołów, liczba żyć i limit czasu. Prywatny mecz może więc być krótką próbą albo dłuższą potyczką.
Dla znajomych najważniejsze jest to, czy chcecie współpracować przeciw botom, czy walczyć z grupą ludzi. W Objective twoja drużyna i jej boty stają do walki z drugą stroną. W Arena każdy pilot gra na własny rachunek. Team Elimination to bezpośredni pojedynek drużyn. Gra nie ma kooperacyjnej fabuły, kampanii ze wspólnym rozwojem ani zestawu misji przeznaczonych do przejścia razem; współpraca istnieje w ramach zasad meczu.
Trwająca wojna i osobisty rozwój
Gra online dodaje szerszy konflikt trzech frakcji. Po utworzeniu postaci internetowej mecze na oficjalnych serwerach przyznają doświadczenie i kredyty. Kolejne poziomy odblokowują nowe statki i sposoby ich konfiguracji, a kredyty służą do kupowania statków i modyfikacji. Oficjalne serwery Objective są powiązane z terytorium frakcji: zwycięstwo w spornym sektorze może pomóc twojej frakcji w ataku, a obrona wzmocnić jej kontrolę. Arena i Team Elimination przyznają kredyty zależnie od wyniku, ale nie wpływają na mapę terytoriów.
Ten rozwój zmienia możliwości statku, ale nie jest drzewkiem technologicznym, które cała drużyna wspólnie bada. Postać rozwija się między bitwami, a twoje decyzje kształtują jej wyposażenie. Piloci z wyższym poziomem mogą używać bardziej wyspecjalizowanych statków i konfiguracji, co daje więcej miejsca na eksperymenty, ale tworzy też różnicę między nową a doświadczoną postacią. Ścieżka ulepszeń udostępnia weteranom więcej statków i konfiguracji, więc świeża postać może trafić na przeciwników z większym wyborem. Własne zasady i boty pozwalają poznać uzbrojenie w prywatnym meczu przed przejściem do publicznych rozgrywek.
Gra zawiera również edytor map. Nieoficjalne serwery mogą korzystać z własnych map i zestawów zasad, podczas gdy oficjalne używają standardowych reguł i map związanych z wojną frakcji. To sposób na zmianę przebiegu meczu dla grup hostujących własny serwer, choć edytor i mnogość opcji sprawiają, że gra jest mniej przystępna niż prosty arena shooter. Nie ma długiej kampanii PvE do odblokowania; powroty zapewniają różne konfiguracje statków, tryby, mapy i kombinacje pocisków, które można sprawdzać ze znajomymi lub botami.
Jak grać razem
Możesz hostować mecz internetowy bezpośrednio albo przez serwer dedykowany. LAN ma osobną opcję hostowania. ThreadSpace: Hyperbol jest dostępne na Windows. Sterowanie opiera się na klawiaturze i myszy: poruszasz kamerą klawiszami WASD, zmieniasz jej wysokość i przybliżenie, zaznaczasz grupy i wydajesz rozkazy ruchu lub oficerom. Każdy gracz korzysta z osobnego komputera.
Przed pierwszym meczem jest sporo do ogarnięcia. Interfejs pokazuje wiele broni i modułów, a sterowanie wymaga uwzględnienia paliwa potrzebnego do ruchu, orientacji pocisków, momentu ich aktywacji oraz położenia stacji produkcyjnej. Samouczek w grze wprowadza do sterowania. Taka krzywa nauki może odpowiadać grupie, która lubi odkrywać, jak łączą się różne systemy; mniej pasuje znajomym szukającym szybkiej rozgrywki bez konfiguracji i objaśnień.
Oprawa pokazuje skąpo zarysowany, ciemny kosmos przecięty świecącymi niebieskimi korytarzami i jasnymi efektami broni. Statki i pociski wyróżniają się na w większości pustym tle, a platformy dzielą mapę na linie ostrzału i przeszkody. Klimat przypomina taktyczny stół do air hockeya na orbicie bardziej niż kosmiczną przygodę opartą na postaciach: między meczami nie ma rozbudowanej fabuły kampanii. Ciekawość podtrzymuje moment, gdy strzał zakręca wokół osłony, stacja znajduje się pod presją albo urządzenie obronne nagle zmienia tor kilku pocisków.
Jeśli twoją grupę ciekawi starszy multiplayer pełen systemów, Hyperbol oferuje więcej, niż sugeruje proste starcie statków. Objective daje drużynie wspólny cel, konfigurowalne boty i miejsce na duży mecz; hostowanie przez LAN pozwala znajomym rozegrać prywatną partię. To eksperymentalna piaskownica walki oparta na rywalizacyjnych bitwach, w której możesz współpracować przeciw botom albo skorzystać z osobnej opcji prywatnych meczów przez LAN.