Je kunt de volledige campagne van Dead Horde met één vriend spelen, online of lokaal in splitscreen op één pc. Deze top-down-shooter stuurt jullie door een stad die door geïnfecteerde mutanten is overspoeld. Je rekent met geweren en explosieven af met groepen vijanden en besteedt het verzamelde geld aan meer vuurkracht. De eenvoudige gedeelde actie en af en toe een ritje in een voertuig kunnen passen bij een rechttoe-rechtaan zombieshooteravond. De herhaalde gevechten, het haperende tempo en oude technische klachten zijn echter moeilijk te negeren.
Een campagne voor twee
Dead Horde begint met een korte aanzet voor de uitbraak. Een militair virus heeft zich door een stad verspreid. Een soldaat probeert in veiligheid te komen nadat zijn helikopter buiten het besmette gebied is neergestort. Na die introductie blijft het verhaal grotendeels op de achtergrond. Hoofdstukkaarten geven wat context over overlevenden of het gebied dat voor je ligt, maar de missie zelf staat centraal: trek van het ene uiteinde van een locatie naar het andere terwijl mutanten dichterbij komen.
Je kunt de campagne solo spelen, maar de co-opopties zijn de voornaamste reden om een vriend uit te nodigen. Online spelen twee mensen via internet samen; bij lokale co-op delen twee spelers één pc in splitscreen. Jullie vechten allebei in dezelfde campagne, zonder personages met aparte vaardigheden of taken te kiezen. De campagne is opgezet voor co-op en kent geen teams die elkaar bestrijden. Is je groep met drie of meer, dan is er geen derde plek. De Windows-systeemeisen die op Steam staan, stammen uit het tijdperk van XP, Vista en Windows 7. Ze bevestigen geen compatibiliteit met een huidige versie van Windows. Met toetsenbord en muis beweeg je, richt je, schiet je, gooi je granaten, herlaad je, ontwijk je, wissel je van wapen en bedien je de zaklamp. Controllers worden gedeeltelijk ondersteund; de precieze bediening in splitscreen staat niet vermeld.
De camera kijkt schuin van boven op straten, binnenplaatsen, industriegebieden en andere delen van de uitbraakzone. Je personage beweegt met het toetsenbord, terwijl je met de muis richt en schiet. De camera toont de meeste grond in je buurt, maar de omgevingen zijn vaak donker. Daardoor wordt de lichtbundel van de zaklamp een belangrijk deel van wat je kunt zien. Vanuit dit perspectief zijn naderende vijanden en beweging rond obstakels in één oogopslag te volgen. De toetsenbord-en-muisbediening vraagt je om tegelijk te bewegen en te richten. Een ontwijkrol kan ruimte geven als een groep dichtbij komt; met een granaat kun je meerdere vijanden tegelijk raken. In donkere gebieden maakt de zaklamp je looprichting duidelijker, maar een mutant kan nog steeds achter decor of buiten beeld verborgen blijven.
Maak de route vrij en koop daarna meer vuurkracht
De meeste missies volgen een direct patroon: trek door een gebied, sla de mutanten van je af en ga verder zodra de route opengaat. Sommige stukken leiden een grotere aanval in, soms aangekondigd door een verandering in de muziek, en houden poorten dicht tot de huidige groep is verslagen. Het tempo kan omslaan van doorlopen naar zoeken naar het laatste doelwit. Die blokkades geven elk level een eenvoudig ritme, maar kunnen het onderbreken wanneer een vijand moeilijk te vinden is of in het decor vast is komen te zitten.
Er is geen ingewikkeld systeem van doelen om te leren. Het terugkerende doel is om elk stuk te overleven en verder de stad in te trekken. In de loop van de campagne worden de mutanten groter, sneller en sterker. Je komt gewone strompelaars tegen, snellere of taaiere mutanten, springers en een opgezwollen wezen dat naar je spuugt. De variatie verandert een gevecht soms van vorm, maar de meeste vijanden komen op de spelers af. Gevechten eindigen vaak in hetzelfde patroon: achteruit bewegen terwijl je blijft schieten.
Het doden van vijanden levert geld op, en in levels liggen ook geldbundels en wapenwinkels. Daar kun je geweren en granaten kopen, munitie aanvullen en eigenschappen als schade, magazijngrootte, vuursnelheid of maximale munitie verbeteren. Het standaardaanvalsgeweer heeft onbeperkte munitie; voor andere wapens heb je een beperkte voorraad. Het geweer blijft betrouwbaar wanneer je weinig geld hebt. Bij wapens met een beperkte voorraad moet je afwegen of je nieuwe munitie koopt of de uitrusting verbetert die je al hebt. Het arsenaal bestaat uit shotguns, een raketwerper, een zaagbladwapen, een minigun, granaten en een afleidingspop die mutanten kan lokken. Die keuzes geven de campagne een kleine vorm van grondstoffenprogressie: een upgrade die je in een winkel koopt, verandert welke middelen je in latere stukken kunt gebruiken. Geld uitgeven aan munitie of een nieuw wapen gaat ten koste van verbeteringen aan je huidige uitrusting. Killreeksen kunnen extra geld opleveren en geven je een reden om een gevecht in beweging te houden, in plaats van de vijandengroep je te laten omsingelen. Die bonus helpt om spullen te kopen, maar verandert het leveldoel niet en zorgt niet voor aparte teamrollen.
De wapenlijst is uitgebreider dan de invloed ervan op gevechten: veel wapens zijn maar een kleine verbetering ten opzichte van het geweer, en hun munitie kan snel opraken. In winkels pauzeert het gevecht niet; vijanden blijven actief terwijl een speler het aanbod bekijkt. Met twee spelers delen jullie dezelfde gevechtsdruk en hetzelfde aankoopsysteem. Je bouwt geen verschillende personageconfiguraties of elkaar aanvullende klassen op. De extra speler zorgt voor een tweede stroom kogels, maar jullie kerntaak blijft dezelfde: vooruitgaan en schieten.
De uitrustingslus is de belangrijkste vorm van progressie in de campagne: je verbetert een vertrouwde set wapens in plaats van aparte personages op te bouwen. Daardoor zijn aankopen makkelijk te begrijpen, maar verandert een nieuw wapen weinig aan het volgende gevecht. Je groep kan sparen voor een wapen, munitie aanvullen of een favoriet verbeteren. Dat levert een kleine budgetkeuze op, geen uitgebreid aanpassingssysteem.
Voertuigen onderbreken de voettocht
De campagne zet je af en toe achter het stuur van een militair voertuig. Je kunt door groepen mutanten rijden of een gemonteerd machinegeweer gebruiken. In co-op rijdt de ene speler terwijl de andere schiet. Dat is een duidelijke afwisseling met de stukken te voet en een van de weinige momenten waarop spelers verschillende taken hebben. De korte scènes maken er geen open rijmodus van; het grootste deel van elke missie speelt zich nog steeds te voet af.
De route gaat langs straten, fabrieken, stations, een haven, een dorp, een luchthaven, een snelweg, een militaire basis en een autokerkhof. De wisselende achtergronden nemen je mee door de uitbraakzone in plaats van je in één arena te houden. Toch kunnen hergebruikte decors en gedempte kleuren ervoor zorgen dat locaties in elkaar overlopen. Het schemerige licht past bij het perspectief van boven, maar kan ook details verbergen die elke plek herkenbaar zouden maken.
Als je een missie voltooit, wordt het volgende deel van de lineaire campagne ontgrendeld. Uitgespeelde missies kun je op een andere moeilijkheidsgraad opnieuw doen. Er is weinig reden om buiten de route te verkennen of een level opnieuw te bezoeken, behalve voor een moeilijkere poging. De moeilijkheid verhoogt de druk binnen dezelfde vertrouwde lus van doorlopen en vijanden uitschakelen, maar opent geen nieuwe vertakking in de campagne. Tijdens levels kom je controlepunten tegen; als je een level verlaat voordat je het voltooit, kun je teruggestuurd worden naar het begin. Elke missie leent zich daarom meer voor een doorlopende sessie. Hoofdstukkaarten geven kort wat context over het volgende gebied, maar maken van het dunne uitbraakverhaal geen verhaal vol karakterkeuzes. De game past het best bij twee spelers die een heel level achter elkaar willen spelen, in plaats van na elk gevecht te stoppen.
Een wat ruwe co-opervaring
De sfeer van Dead Horde komt voort uit het sobere uitbraakverhaal en aanwijzingen in de omgeving: donkere straten, ontmoetingen in het licht van je zaklamp, bloed en mutanten die op je afstormen of naar je spugen. Het verhaal doet weinig aan karakterontwikkeling. Tijdens sommige aanvallen zwelt de muziek aan en zakt daarna weer weg. De ingetogen presentatie kan spanning oproepen, maar de gedempte omgevingen en repetitieve soundtrack kunnen op den duur gaan vervelen. Het is een sobere arcadeshooter, geen overlevingsverhaal dat om zijn personages draait.
Met een vriend voelen de eenvoudige gevechten minder eenzaam, maar co-op voegt geen verschillende rollen of personageconfiguraties toe. Jullie trekken over dezelfde route, gebruiken dezelfde wapenwinkels en kunnen de druk van vijanden met een tweede stroom vuur delen. De extra speler verandert het gevoel van een speelsessie meer dan de systemen eronder: jullie trekken nog steeds door dezelfde herhaalde gevechten en schieten.
Online co-op, lokale splitscreen en Remote Play Together zijn beschikbaar, maar openbare lobby’s zijn misschien geen goede plek om een medespeler te vinden. Recensenten uit de oorspronkelijke releaseperiode hadden moeite om openbare potjes te vinden; met lokale splitscreen ben je niet afhankelijk van de serverbrowser. Beide modi gebruiken dezelfde campagne en hetzelfde basisdoel. Online voegt dus geen aparte missielijst of competitieve regels toe.
Verslagen uit die tijd noemen prestatiedalingen, crashes, onhandige bewegingen en personages of vijanden die in levelgeometrie vast komen te zitten. De Windows-systeemeisen die de winkel publiceert, noemen XP, Vista en Windows 7. Controleer daarom de actuele compatibiliteit voordat je de game op een nieuwer systeem installeert.
Dead Horde past het best bij precies twee mensen die een eenvoudige campagne willen met gedeelde vuurgevechten, geld om uit te geven en af en toe een rit in een voertuig. Jullie hoeven geen klassen op elkaar af te stemmen of een grote groep bijeen te brengen, en het verhaal vraagt weinig meer dan het volgende gebied bereiken. Die eenvoud kan tijdens de hele campagne ook een nadeel worden: missies herhalen dezelfde lus van doorlopen en vijanden uitschakelen, upgrades veranderen gevechten maar beperkt en levels kunnen lang aanvoelen. De game past minder goed bij groepen die gevarieerde doelen, diepe progressie of nauwkeurige bewegingen zoeken.