A Fistful of Gun is een top-down westernshooter voor maximaal negen spelers. Je kunt met z’n allen rond één pc kruipen voor lokale potjes of online afspreken voor Arcade-co-op. De officiële online servers staan vier client-pc’s toe; spelers kunnen een computer delen om samen aan het totaal van negen te komen. De campagne is een aparte route die vooral op één speler is gericht, terwijl Arcade de posse samen hetzelfde gevecht instuurt. Het spel is snel, luid en bewust vreemd: elf revolverhelden brengen elf verschillende besturingsschema’s naar een scherm vol kogels, paarden, whisky en bandieten.
Arcade is de gezamenlijke rit
De Arcade-modus rijgt arena-gevechten aan elkaar zonder einde van een campagne. Je groep komt aan in een kleine, afgesloten ruimte, verslaat de vijanden en gaat door naar de volgende uitdaging. Tussen de rondes kies je een modifier die het volgende deel verandert: kogels kunnen ontploffen, beweging kan sneller worden of schoten kunnen nauwkeuriger zijn. Het zijn voordelen voor de duur van de run, geen permanente upgrades, dus hetzelfde personage kan anders aanvoelen naarmate de arena’s zich opstapelen. De modus gaat door tot de posse geen levens meer heeft of genoeg heeft van het kogels ontwijken.
In de meeste arena’s draait het om overleven en de tegenstand uitschakelen. Vijanden schieten uit verschillende hoeken en projectielen maken zelfs een open stuk grond al snel druk. Sommige ontmoetingen hebben een specifiek doel: een kar begeleiden, een duel overleven, een dans beschermen of een stormloop van dieren stoppen. Andere gebeurtenissen spelen in op de vreemde westernhumor, met peyotevisioenen en exploderende piñata’s die een vuurgevecht in visuele chaos veranderen. Dit is geen co-opcampagne met missies, maar een reeks korte arcaderuimtes met af en toe een onverwachte twist.
Er is geen klassenschema dat één vriend als genezer en een ander als ondersteuning aanwijst. De gezamenlijke taak is een ruimte leegmaken, levens behouden en de run voortzetten. Je personagekeuze verandert wat iedereen van moment tot moment bijdraagt. Het spel houdt ook scores bij, dus je deelt de arena zonder de drang kwijt te raken om hoger te eindigen dan een vriend. Arcade past bij groepen die een duidelijk, terugkerend doel leuk vinden en een beetje scorecompetitie binnen dezelfde teamrun kunnen waarderen.
Elf personages, elf manieren om te schieten
Het rooster is de meest opvallende eigenzinnigheid van het spel. Elk van de elf revolverhelden heeft een ander wapen en besturingsschema, niet alleen een andere jas of schadewaarde. Abel schiet door een stick op een gamepad in de richting van zijn doel te bewegen en moet zijn hele zes-schots cilinder herladen. Noah gebruikt een toetsenbordgestuurde shotgun. Zeke’s geweer voor lange afstand bestuur je met de muis, terwijl Duke’s machinegeweer vuurt als hij ronddraait, maar hem vertraagt. Bij andere personages draait het om timing of de juiste knop. In een groep leert dus niet iedereen tegelijk hetzelfde richt-en-vuurpatroon.
Die variatie geeft vrienden een reden om tussen runs van personage te wisselen, maar bepaalt ook welke apparatuur nodig is. Om iedereen uit het rooster te kunnen gebruiken, heeft je groep een gamepad, muis en toetsenbord nodig. Bij sommige revolverhelden hoort de besturingsmethode echt bij het ontwerp; wie alleen een controller heeft of geen muis gebruikt, heeft mogelijk minder keuze. Arcade geeft meteen toegang tot de hele cast; in Story speel je het rooster vrij naarmate je verder komt. Je kunt een andere invoerstijl proberen zonder een personage te bouwen of uitrusting tussen speelsessies mee te nemen.
Eén treffer kan een leven kosten, dus het maakt snel verschil of de besturing van een personage natuurlijk voelt of dat je die nog aan het uitpluizen bent. Paarden geven snelheid en kunnen een klap opvangen, maar zijn geen duurzame bescherming. Whisky kan de actie vertragen of schade verhogen; het dronken beeldeffect voegt nog een laag toe aan een scherm dat toch al vol vijanden en kogels zit. Goud van verslagen vijanden wordt gebruikt voor upgrades en extra kansen in de campagne; in Arcade zorgen de modifiers tussen de ruimtes voor directere voortgang van de run.
De personages passen niet netjes in traditionele rollen en niet elke eigenaardigheid ligt iedereen. Een geladen donderbus, een pistool dat afgaat als je een richting aantikt of een wapen dat alleen schiet wanneer je de getoonde toets indrukt, kan leuk zijn om onder de knie te krijgen. Diezelfde afwijkingen maken precies richten lastiger als een ruimte vol vijandelijke kogels staat. Kleine pixelpersonages kunnen wegvallen tegen de aardse arena’s, en een uitbarsting van effecten maakt soms moeilijk te zien welke kogels op je afkomen.
Een verhaalroute voor één revolverheld
De Story-modus volgt een posse van bandieten die wraak wil nemen op spoorwegmagnaat Clayton Boon, nadat hij een spoorlijn naar de hel wilde bouwen. De structuur is geen lange reeks filmische missies, maar een vertakkende kaart met ontmoetingen. Elke vrijgemaakte arena brengt je een mijl verder. Je kiest uit beschikbare routes met verschillende uitdagingen. Een halte kan je vragen een kar te duwen, zoeklichten te ontwijken, een duel aan te gaan of een golf wilde dieren te stoppen. Baasgevechten onderbreken de route; in winkels kun je goud uitgeven aan wapenverbeteringen of extra levens.
De campagne geeft context en speelt revolverhelden vrij, maar is geen gedeeld online verhaal dat je samen doorloopt. Arcade is de modus voor gezamenlijk online spel; Versus is er voor competitieve sessies. Story is ontworpen voor één speler tegelijk. Je groep kan dus om de beurt de vertakkende run spelen, maar deelt geen campagneopslag. Als je vanaf het begin samen wilt spelen, zet Arcade iedereen zonder die solo-voortgangsgrens in co-opgevechten.
Story en Arcade gebruiken allebei de arenagevechten, maar de voortgang geeft de actie een andere vorm. Story combineert routekeuzes, winkels en vrijspelingen tot een eindige tocht naar Boon. Arcade geeft iedereen meteen het volledige personagerooster en maakt van rondes een scorejacht met modifiers die zich opstapelen. Geen van beide modi biedt een langdurige personage-build die je meeneemt naar een volgende avond. De beloning is vooral de volgende ontmoeting, nog een wapen om te proberen of een hogere score voordat de run eindigt.
Het online menu heeft ook Versus, waarin spelers elkaar bevechten in plaats van samen een teamdoel te delen. Lokaal multiplayeren kan ook in Versus, dus dezelfde pc-opstelling kan wisselen tussen een Arcade-run tegen vijanden en een directe wedstrijd. Dat onderscheid is belangrijk voor groepen: het spel biedt zowel samenwerking als competitie, maar de modusnaam vertelt welk soort sessie je start. De co-opaanbeveling hier gaat specifiek over Arcade; het betekent niet dat iedereen in elke multiplayermodus aan dezelfde kant staat.
De posse in één wedstrijd krijgen
Lokaal kunnen maximaal negen mensen op één pc spelen. De groep deelt één beeld in plaats van aparte panelen in splitscreen, dus iedereen kijkt naar dezelfde compacte arena. Met vier of vijf spelers blijft de actie overzichtelijker; bij negen loopt de moeilijkheid snel op. Zelfs een kleinere groep moet de beeldruimte delen; de actie wordt lastiger te volgen wanneer iedere speler en elk projectiel om aandacht vecht.
Officiële online sessies verbinden vier client-pc’s; als spelers die computers delen, kunnen er maximaal negen mensen meedoen. Het gaat dus om negen mensen, niet om negen pc’s. Steam Remote Play Together kan het lokale spel van de host naar vrienden streamen, maar de gedeelde lokale sessie draait nog steeds op één host-pc.
Online speel je in kamers op een gekozen server: één speler maakt een kamer en vrienden op dezelfde server kunnen die zien en meedoen. Het spel bevat ook een serverprogramma voor wie zelf wil hosten. Openbare sessies kunnen leeg zijn. Nodig je vrienden rechtstreeks uit in plaats van ervan uit te gaan dat er al een andere posse klaarstaat.
A Fistful of Gun is een Windows-spel. Iedereen die afzonderlijk online meespeelt heeft een Windows-pc nodig. Voor het volledige personagerooster heb je een gamepad, muis en toetsenbord nodig. Remote Play Together laat de host lokaal spel streamen, maar maakt van één lokale sessie geen afzonderlijke online campagne. De groep is het makkelijkst te organiseren wanneer iedereen Windows kan gebruiken en spelers met een ongebruikelijk personage de juiste invoerapparatuur hebben.
Een ruige arcadewestern
De visuele stijl combineert grove pixelkunst met een bovenaanzicht dat de hele gevechtsruimte in beeld houdt. Stoffige kleuren, piepkleine sprites, enorme kogels en plotselinge schermgebeurtenissen laten de arena’s meer lijken op een hectische arcadekast dan op een realistisch vuurgevecht. De soundtrack wisselt spaghettiwesternklanken af met luidere rock, terwijl het wraakverhaal de schietpartijen een bewust overdreven pulpstijl geeft. Het resultaat voelt eerder brutaal en chaotisch dan spannend.
Die chaos kan een pluspunt zijn voor je groep als jullie een korte, luidruchtige arcaderun willen, maar het is ook de grootste beperking. Vijanden kunnen je met één treffer doden, projectielen vliegen uit meerdere richtingen door de arena en sommige besturingen vragen daarbovenop nauwkeurige timing. Je moet veel afleiden uit pictogrammen en effecten; de leercurve begint al voordat er een hele groep op het scherm staat.
Als je vrienden experimentele besturing, chaos op één gedeeld scherm en runs leuk vinden die eindigen zodra de groep geen levens meer heeft, biedt Arcade een eigenzinnige co-opvorm. Het spel past minder goed als je een conventionele twin-stickshooter of een gezamenlijk verhaal zoekt. De beste match is een posse die vooraf weet wie meedoet en bereid is nette precisie in te ruilen voor een vreemdere, luidruchtigere arcadewestern.