Garry’s Mod nie ma kampanii, którą można przechodzić wspólnie, ale internetowy tryb Sandbox pozwala grać w grupie. Możecie korzystać z tej samej mapy, przedmiotów i narzędzi, żeby coś zbudować albo po prostu sprawdzić, co zrobi z tym fizyka. Gra nie przydziela misji, która nadawałaby sesji kierunek. Sami decydujecie, czy złożyć pojazd, przetestować maszynę, czy ustawić absurdalną scenkę z dostępnych rekwizytów.
Otwarty sandbox zamiast kampanii kooperacyjnej
Sandbox to domyślny tryb Garry’s Mod. Z menu możecie umieszczać na świecie rekwizyty, postacie i inne obiekty, a następnie łączyć je, przesuwać lub modyfikować za pomocą narzędzi. Wiązka z Physics Guna pozwala podnosić i przestawiać przedmioty; inne narzędzia łączą części linami, zawiasami albo sztywnymi połączeniami. W ten sposób kilka obiektów zmienia się we wspólny projekt, który możecie od razu wypróbować.
To działa inaczej niż kampania z misjami. Nie ma ustalonej serii zadań dla grupy, wspólnego paska doświadczenia ani zaplanowanego przez grę zakończenia sesji. Pytanie „Co teraz robimy?” jest częścią zabawy. Taki układ sprawdza się, gdy lubicie wymyślać własne pomysły, ale może dezorientować, jeśli oczekujecie jasno określonego celu albo kolejnego punktu na mapie.
Sandbox nie ma ustalonych celów, więc sesje grupowe mogą skupiać się na swobodnym budowaniu, eksperymentach z fizyką albo własnych scenariuszach. Dodatki z Warsztatu mogą poszerzyć wybór map i narzędzi. Tryb udostępnia obiekty i możliwości, ale nie określa uniwersalnego warunku zwycięstwa.
Sesja może przechodzić od budowania do testowania interakcji fizycznych, rozmieszczania postaci niezależnych i broni albo komponowania scen za pomocą narzędzi kamery i pozowania. Żaden poziom nie wskazuje następnego kroku; mapy i załadowana zawartość kształtują każdą sesję.
Fizyka może przynosić nieoczekiwane rezultaty: obiekty przesuwają się lub przewracają, a zachowanie konstrukcji zależy też od terenu. To nie porażki mierzone wynikiem misji, lecz widoczne konsekwencje użytych obiektów i połączeń. Własny scenariusz może mieć zakończenie ustalone przez grupę; Sandbox nie zapewnia wbudowanego finału ani uniwersalnego warunku zwycięstwa.
Ta swoboda oznacza niewiele wskazówek. Garry’s Mod nie oferuje kampanii, listy zadań ani postaci, której rozwój trwałby od sesji do sesji. Osoby, które lubią samodzielnie wybierać i testować pomysły, znajdą tu dużo zajęć. Jeśli jednak oczekujecie, że gra wyjaśni wam cel kooperacji, możecie trafić na niemal pustą mapę i nie wiedzieć, co robić. Tryb domyślny pozostaje otwarty; bardziej uporządkowaną sesję zapewnia mapa społeczności, gamemode albo aktywność wymyślona przez waszą grupę.
W Sandboxie nie ma standardowego rozwoju postaci. Ukończenie budowli nie odblokowuje wspólnego drzewka umiejętności, a pojazd nie jest stałą nagrodą ulepszaną między sesjami. Różnorodność wynika z dostępnych narzędzi i załadowanej zawartości. Nowa mapa lub dodatek mogą zmienić otoczenie i reguły, podczas gdy podstawowa pętla spawnowania, manipulowania i testowania pozostaje znajoma. Jeśli znajomi oczekują odblokowań, poziomów albo historii z kolejnymi celami, domyślny Sandbox nie do końca im odpowiada; takie elementy rozwoju i obsługa kooperacji zależą od konkretnego dodatku oraz trybu.
Tryby społeczności mogą zmienić zasady
Garry’s Mod to również platforma dla trybów tworzonych przez społeczność. Trouble in Terrorist Town zmienia serwer w rozgrywaną rundami grę dedukcyjną: część graczy zostaje w tajemnicy Traitors, a pozostali to Innocents, którzy muszą odkryć zagrożenie i jednocześnie przetrwać. W Prop Hunt jedni gracze przebierają się za obiekty, a drużyna Hunters szuka ich wśród zwykłych rekwizytów na mapie. To ustrukturyzowane gry wieloosobowe, w których drużyny walczą ze sobą. Pokazują, co społeczność tworzy w Garry’s Mod, ale nie są kooperacyjnymi rozszerzeniami domyślnego Sandboxa.
Wybór trybu ma znaczenie, gdy chcecie grać wspólnie. Sandbox to oczywista opcja współdzielonej rozgrywki: gracze mogą manipulować tą samą przestrzenią i przedmiotami bez wbudowanej drużyny przeciwników. Inny tryb może przydzielać tajne role, wprowadzać reguły rund albo dawać jednej stronie cel przeciwko drugiej. W trybach z ustrukturyzowanym celem kooperacyjnym obsługa współpracy, liczba graczy i wymagania zależą od wybranego trybu. Wiele trybów społecznościowych ma charakter rywalizacyjny; wspólna rozgrywka w Garry’s Mod nie oznacza automatycznie kooperacji w każdym trybie.
Możecie grać online lub przez sieć lokalną, ale grupa nie ma jednej stałej liczebności jak drużyna w kampanii. Właściciel serwera ustala liczbę dostępnych miejsc. Duża liczba miejsc nie gwarantuje, że każda mapa i kolekcja dodatków będzie płynnie działać przy tylu osobach. W małej prywatnej grupie liczą się ustawiona przez hosta liczba miejsc oraz wydajność mapy i zawartości na jego komputerze.
Serwera możecie szukać w menu gry wieloosobowej albo skonfigurować własny dla grupy. Serwer dedykowany daje właścicielowi większą kontrolę nad aktywnym trybem, mapą, liczbą miejsc i kolekcją z Warsztatu. Wymaga to też przygotowań: trzeba wybrać mapę i dodatki, a każdy znajomy potrzebuje zgodnej instalacji gry.
Dodatki urozmaicają grę, ale wymagają konfiguracji
Steam Workshop zawiera mnóstwo map, modeli, narzędzi i trybów stworzonych przez społeczność. Nowa mapa może dać grupie inne miejsce do budowania, a dodatek do narzędzi zmienić sposób łączenia lub poruszania części. Gamemode może zastąpić swobodne zasady rundami, rolami albo określonym celem. Duża część regrywalności bierze się z tego, że te same narzędzia prowadzą do innych scenerii i aktywności zależnie od załadowanej zawartości.
Serwer może wskazać kolekcję z Warsztatu i ładować wymienione w niej dodatki przy uruchomieniu. Osoba dołączająca może potem pobrać zawartość udostępnioną przez serwer. Nie gwarantuje to, że wszyscy mają taką samą konfigurację ani że dany dodatek działa z każdym innym. Duże kolekcje mogą długo się pobierać, a różne wersje lub brakujące zależności mogą powodować błędy i brak modeli. Wybrana kolekcja ułatwia ogarnięcie prywatnej sesji; ładowanie wszystkich interesujących dodatków zwiększa nakład konfiguracji i ryzyko problemów ze zgodnością.
Większość zawartości Counter-Strike: Source i epizodów Half-Life 2 jest dołączona do Garry’s Mod. Nie musicie więc posiadać tych gier, aby używać map społecznościowych korzystających z tych zasobów. Same mapy wciąż pobiera się osobno, a brakujące tekstury lub modele błędów nadal mogą się pojawić. Inne dodatki mogą wymagać dodatkowych map lub zależności spoza samej kolekcji.
Warsztat potrafi też przytłoczyć wyborem. Znalezienie konkretnego rekwizytu lub trybu może być mniej bezpośrednie niż uruchomienie tradycyjnej gry, a serwer czasem musi pobrać pliki przed wpuszczeniem was do środka. Zawartość społeczności obejmuje zarówno proste modele, jak i wielkie kolekcje trybów, więc czas ładowania, miejsce na dysku i stabilność zależą od wyboru. Gra i serwer dedykowany mają wersje 64-bitowe dla Windows, co zmniejsza ryzyko wyczerpania limitu pamięci 32-bitowego procesu na wymagających serwerach lub przy dużej liczbie dodatków. Nie usuwa to czasu pobierania, zajętego miejsca ani problemów ze zgodnością. Garry’s Mod zapewnia narzędzia; jakość i utrzymanie dodatków zależą od ich twórców. Jeśli konfiguracja niestandardowa wymaga więcej pracy, niż chcecie poświęcić danego wieczoru, możecie wrócić do podstawowego Sandboxa.
Dla kogo jest sesja w Sandboxie?
Garry’s Mod pasuje grupie, która lubi samodzielnie wymyślać wspólną aktywność. Najlepsze kooperacyjne momenty wynikają z używania tych samych narzędzi i przedmiotów: mechanizm działa, bo kilka połączonych części porusza się razem; pojazd reaguje na sposób konstrukcji; albo poza zmienia się, gdy ktoś doda kolejny rekwizyt. Fizyka i szeroki wybór zawartości społeczności pozwalają zarówno na małe eksperymenty, jak i rozbudowane konstrukcje, ale nie ma tu planera ani wyniku kooperacji, które organizowałyby sesję.
W trybach z jasnymi rundami, celami lub warunkiem zwycięstwa obsługa kooperacji, liczba graczy i wymagania zależą od wybranego trybu. Wiele znanych trybów jest rywalizacyjnych, a strony Warsztatu mogą zakładać zawartość lub konfigurację, których nie ma w domyślnym Sandboxie. Dla luźniejszego spotkania online, w którym budowanie i eksperymentowanie są celem samym w sobie, tryb podstawowy zapewnia elastyczną wspólną przestrzeń bez wyznaczonego kolejnego zadania po załadowaniu mapy.