Rocketbirds: Hardboiled Chicken heeft een eigen co-opcampagne van tien hoofdstukken voor twee spelers. Jij en een vriend spelen parkietencommando’s die op zoek gaan naar de ontvoerde dochter van de generaal. Dat kan lokaal op één pc of online. Het is niet simpelweg de solocampagne van vijftien hoofdstukken met een tweede personage erbij: de parkieten, hun reddingsmissie en de aangepaste puzzels geven jullie een eigen route door dezelfde wereld.
Op één pc delen jullie één scherm. De lokale pc-opstelling combineert toetsenbord en muis voor de ene speler met een Xbox 360-controller voor de andere, of gebruikt twee Xbox 360-controllers. De game ondersteunt ook online co-op en Remote Play Together, waarmee een vriend op afstand kan meedoen met een gestreamde lokale sessie. Er zijn versies voor Windows, macOS en Linux.
Een reddingsmissie voor twee
In het hoofdverhaal van Hardboiled Chicken vecht de gewapende kip Hardboiled in Albatropolis tegen het pinguïnregime. In de co-opcampagne staan twee kleine vogels centraal: je kunt kiezen uit zes parkietencommando’s en samen moeten jullie de dochter van de generaal redden. De tien hoofdstukken vormen een eigen verhaalroute. De campagne gebruikt locaties uit de solomodus opnieuw, maar past de routes en puzzels aan de twee kleinere personages met hun vaste wapens aan.
Het is meer dan een tweede avatar die achter de held aanloopt. Hardboiled kan wapens oppakken en wisselen, granaten en hersenkevers gebruiken en dankzij zijn grotere sprong hogere richels bereiken. Een parkiet blijft bij het gekozen wapen en mist een paar vaardigheden van de soloheld. De co-opcampagne draait dus om twee capabele maar beperktere commando’s in ruimtes die op hun samenwerking zijn gebouwd. Het verhaal blijft pulpachtig en speels, maar het doel is helder: door de door pinguïns beheerste gebieden trekken en de ontvoerde dochter van de generaal terughalen.
De zes personages zijn verschillende speelbare parkieten, geen groep van zes actieve co-opspelers. De reddingsmissie is bedoeld voor een duo; iedere speler bestuurt één commando tijdens de gedeelde levels. Als een vriend niet kan meedoen, is er nog steeds een volledige solocampagne. Het reddingsverhaal met de parkieten zelf is wel echt voor twee spelers gemaakt.
Hoogte wordt teamwerk voor de parkieten
Het duidelijkste verschil in hun beweging is dat de ene parkiet op de schouders van de andere kan klimmen. Zo bereikt de bovenste parkiet een richel waar de onderste zelf niet bij komt. De parkiet die de ander draagt, wordt onderdeel van de route in plaats van alleen maar mee te lopen. In sommige stukken kan het bovenste personage zelfs schieten terwijl de ander hem draagt, waardoor bewegen en vechten samenkomen in een soort lopend platform. De samenwerking is makkelijk te volgen: de ene speler zorgt voor hoogte, de ander gebruikt die positie, en beiden blijven in hetzelfde zijaanzicht.
Daardoor verloopt een bekende kamer net even anders. Een obstakel, hoog platform of smalle doorgang kan het duo tijdelijk uit elkaar halen, waarna een sprong of lift hen weer samenbrengt. De omgevingen lijken op die uit de hoofdgame, maar de aangepaste puzzels geven ze een ander doel. In plaats van als Hardboiled alleen een sleutelkaart zoeken of een krat op de juiste plek duwen, bepalen het lengteverschil en de gezamenlijke beweging van de parkieten hoe jullie gaten overbruggen en verder komen.
Ook tussen die klimstukken door wordt er flink geschoten. Rocketbirds gebruikt eenvoudige sidescrollende run-and-gunactie: je beweegt door kleine kamers, neemt het op tegen gewapende pinguïns en schiet dwars door het beeld. De animaties geven treffers flink gewicht; vijanden worden de lucht in geslagen met gestileerde spatten bloed en veren. Het gevecht is direct, geen precieze shooter met dekking. De afwisseling komt vooral van de wapenkeuze, de plek van vijanden en het moment waarop je van platform naar platform springt.
Zes commando’s, verschillende wapens
De vaste wapens geven iedere parkiet een herkenbare rol in het gevecht. Je kunt bijvoorbeeld Chief kiezen, die een licht machinegeweer draagt, of Mutt met een shotgun. Anders dan Hardboiled met zijn wisselende arsenaal houdt een gekozen parkiet zijn wapen vast in plaats van wapens uit de solocampagne te verwisselen. Het verschil merk je meteen als twee spelers hun personages vergelijken: het ene wapen is geschikt voor aanhoudend vuur, het andere voor dichtbij, en geen van de parkieten heeft alle middelen van de hoofdheld.
Die vaste uitrusting maakt munitie ook belangrijker. Een wapen voor aanhoudend vuur en een shotgun hebben een ander ritme, en elk personage houdt vast aan die rol. Je bouwt geen personageklasse voor de lange termijn uit en ontgrendelt geen ingewikkelde skilltree; de keuze bepaalt vooral hoe je deze run speelt. Daardoor voelen de zes personages meer als verschillende opties dan als alleen andere outfits, zonder dat de game er een uitgebreid progressiesysteem van maakt of een specifieke combinatie verplicht.
Die eenvoud heeft twee kanten. De gevechten en puzzels vragen geen ingewikkelde besturing of uitgewerkte personagebuilds, en de beperkte variatie aan vijanden biedt twee gewapende parkieten weinig tegenstand. Daardoor blijft de modus toegankelijk, maar wie pittige gevechten of een systeem voor personagegroei zoekt, kan de wapenrollen van de parkieten wat licht vinden. De run-and-gunontmoetingen zijn kort en direct; de uitdaging zit meer in door kamers en obstakels komen dan in een diep wapensysteem.
Wat de co-opcampagne achterwege laat
Met hersenkevers kan Hardboiled in de solocampagne pinguïnsoldaten overnemen. De jetpackstukken veranderen de actie in luchtgevechten. Die systemen vormen niet de basis van de parkietencampagne. De co-op richt zich juist op de beperktere bewegingen van het duo, hun wapenkeuze en aangepaste platformpuzzels. Dat verschil is handig om te weten als een vriend solobeelden heeft gezien en dezelfde puzzelmiddelen of vliegstukken verwacht: het co-opverhaal is een aanvullende campagne, geen versie voor twee spelers van elke solomissie.
Daar staat een gelijkmatigere gezamenlijke opzet tegenover. Beide spelers blijven op de grond, bewegen door dezelfde zijwaartse levels en lossen obstakels samen op. De campagne bestaat uit tien hoofdstukken in plaats van één doorlopend level; ieder hoofdstuk is een korte reeks kamers, platforms en gevechten. De hergebruikte omgevingen geven het co-opverhaal een bekende route door Albatropolis, terwijl de aangepaste puzzels de twee parkieten een reden geven om samen verder te gaan. Het is een extra verhaallijn binnen de volledige game, geen vervanging van de solo-opdrachten of een later deel in de serie.
De reeks begon met de browsergame Rocketbirds: Revolution!, die Hardboiled Chicken flink uitbreidt met nieuw verhaal en een eigen co-opcampagne. Rocketbirds 2: Evolution is een aparte latere game; de modi en het aantal spelers daarvan horen niet bij dit deel. Hier is de belofte kleiner en duidelijker: twee commando’s, tien reddingshoofdstukken en beweging die om hun lengteverschil draait. De zes personages geven het duo verschillende wapens, maar de co-opgroep blijft met z’n tweeën en verandert niet in een langdurig progressiesysteem voor personages.
Een grauwe cartoonoorlog met rockmuziek
De setting geeft de kleine missie een eigen uiterlijk. Albatropolis is een vogelstad onder een autoritair pinguïnregime. De levels voeren door militaire interieurs, straten en rijk versierde plekken zoals het museum hierboven. Propaganda, industriële machines en overdreven uniformen maken de dictatuur herkenbaar, terwijl de gewapende vogels en absurde dialogen voorkomen dat het een serieus oorlogsdrama wordt. De humor is droog en soms donker; de cartoonstijl maakt het geweld niet bloedeloos.
Muziek speelt een grote rol in de presentatie. Het spel gebruikt nummers van New World Revolution tijdens filmische tussenstukken en scènes die op muziekvideo’s lijken. De rocknummers begeleiden het reddingsverhaal dus niet alleen als achtergrondgeluid. De opvallende beelden en soundtrack geven dit compacte actieavontuur een vreemde, bewust over-the-top sfeer, ook wanneer de gevechten en puzzels eenvoudig blijven. Dat past bij een groep die een korte actiegame met een aparte toon zoekt. Minder geschikt is het voor vrienden die een realistisch oorlogsverhaal of een ritmespel met acties op de maat willen.
Het verschil kan een fijne afwisseling zijn als je samen een verhaal zoekt, maar de co-op biedt daardoor minder mechanische verrassingen dan Hardboileds soloroute. De korte levels en directe gevechten maken het reddingsverhaal makkelijk te volgen. De luchtgevechten en bezettingspuzzels blijven echter in de hoofdgame en zitten niet in het parkietenavontuur. Rocketbirds kiest voor een toegankelijke gezamenlijke missie in plaats van een tweede campagne met dezelfde mechanische variatie als Hardboileds verhaal.
Een compacte tocht voor twee
De tien hoofdstukken geven de co-opcampagne een duidelijk begin en einde. De bekende locaties en aangepaste puzzels verbinden haar met het grotere verhaal. Het is meer dan een kort bonuslevel, maar de tocht is korter en meer gefocust dan Hardboileds solocampagne van vijftien hoofdstukken. De redding van de dochter van de generaal vormt een duidelijke rode draad, en de gezamenlijke beweging van de parkieten levert situaties op die de soloheld niet op dezelfde manier tegenkomt.
Rocketbirds: Hardboiled Chicken past bij twee vrienden die een sidescrolling actieavontuur zoeken met eenvoudige schietgevechten, lichte puzzels en een eigenzinnig verhaal over vogels en pinguïns. Het past minder goed bij een grotere groep, spelers die een diep klassensysteem zoeken of vrienden die in co-op ook de gedachtencontrole en jetpackstukken uit de hoofdgame verwachten. Het geweld en bloed zijn zichtbaar onder de cartooneske personages en droge humor. Voor het juiste duo zit de charme in de korte reddingstocht: twee kleine commando’s die één scherm delen of online verbinden, op elkaar klimmen en zich door een absurd serieus vertelde revolutie heen slaan.