Na czym polega IRMÃO Grande & Brasileiro 2
To symulator konkursowego reality show z zamkniętymi w domu uczestnikami. Ty tworzysz obsadę ze znajomych, postaci z kreskówek, celebrytów lub polityków, ustawiasz im cechy osobowości, a potem zamykasz ich w domu i patrzysz, jak sytuacja wymyka się spod kontroli. Gra sama generuje wydarzenia kolejnych tygodni, więc każdy przebieg wygląda inaczej. Uczestnicy rywalizują w tygodniowej próbie, po której jeden zdobywa odporność. Pozostali głosują i wskazują dwie osoby do nominacji, a te trafiają na paredão, gdzie grozi im najgorsze — wyeliminowanie.
W grze jest 32 kombinacje natury ludzkiej, powstające z ustawień osobowości postaci. Możesz też przejąć kontrolę nad głosowaniem i samodzielnie decydować o wyniku każdego wyboru, zamiast zostawiać to symulacji. Do tego dochodzi tworzenie postaci w systemie Picreu — z kawałków twarzy, kolorów i akcesoriów — własne domy, prędkość gry oraz własny talia kart zdarzeń sterujących tym, co dzieje się w kolejnych tygodniach.
Jak grać w grupie
Gra jest oznaczana jako jednoosobowa, ale obsługuje Remote Play Together, więc możesz zaprosić znajomych do wspólnego oglądania i sterowania rozgrywką na swoim ekranie. Wspólne seanse najlepiej działają, gdy ktoś prowadzi grę, a reszta doradza, kogo nominować i jak ustawić postaci.
Jeśli prowadzisz transmisję na Twitch.tv, widzowie mogą w czasie rzeczywistym głosować, a ty decydujesz, czy ich woli uwzględnić. Gotowe obsady, domy i talie zdarzeń można udostępniać i pobierać przez Steam Workshop, więc ekipa może przygotować własny zestaw uczestników przed wspólną sesją.
Zanim zaczniecie
Gra mocno parodiuje reality show i kapitalizm, a interfejs oraz oprawa mają celowo obrzydliwy, kreskówkowy charakter — przyciski i pola tekstowe zawierają ślady surowego mięsa. Ścieżka dźwiękowa to chiptune, a fabuła potrafi iść w rejony surrealistyczne i czarnokomediowe, włącznie z tajemniczym Ogrodem Olhecas i dzwoniącym w trakcie tygodnia telefonem, który może poprawić lub pogorszyć sytuację uczestników.
Warto wiedzieć, że narracja może poruszać trudne tematy: agresję i manipulację fizyczną oraz emocjonalną, nadużycia, ograniczanie dostępu do leków i substancji, wykorzystywanie nietypowych zachowań dla zysku oraz inne mechaniki napędzane przez kapitał — dokładnie tak jak w prawdziwych programach konfinmentowych.